Looksmaxxing dla mężczyzn: trend czy obsesja zdrowotna?

Looksmaxxing to internetowy trend obiecujący zwiększenie atrakcyjności fizycznej poprzez rygorystyczne diety, intensywne treningi, procedury pielęgnacyjne i zabiegi medyczne, który rozpowszechnił się szczególnie wśród młodych mężczyzn na platformach takich jak TikTok. Choć na powierzchni wygląda jak zdrowy styl życia, badacze i specjaliści zdrowotni zwracają uwagę, że pod hasłem “samodoskonalenia” kryje się toksyczna wizja męskości i atrakcyjności, która może prowadzić do poważnych zaburzeń psychicznych.

Skąd pochodzi looksmaxxing i jak się rozprzestrzenia?

Looksmaxxing funkcjonował w niszach internetu przez lata, ale kilka lat temu przeniósł się na TikToka i inne platformy społecznościowe, stając się trendem widocznym na szeroką skalę. Korzeni tego zjawiska badacze szukają zarówno w kulturze internetowej, jak i popkulturze. Jednym z symboli stał się Patrick Bateman z filmu “American Psycho” — scena przedstawiająca jego poranną rutynę pielęgnacyjną i intensywne ćwiczenia zdobyła miliony wyświetleń, inspirując twórców materiałów typu “Get Ready With Me”.

Paradoks polega na tym, że wielu młodych odbiorców całkowicie oderwało tę scenę od jej satyrycznego znaczenia. Zamiast krytyki obsesji na punkcie wyglądu zobaczyli wzorzec współczesnego mężczyzny. Jeszcze ciekawsze są jednak rzeczywiste początki tego trendu — zjawisko narodziło się na internetowych forach związanych z ruchem inceli, czyli mężczyzn określających siebie jako żyjących w przymusowym celibacie. Z czasem wiele elementów tej ideologii przeniknęło do mediów społecznościowych, gdzie zyskało znacznie bardziej przystępną formę.

Swoją kluczową rolę odgrywają algorytmy TikToka. Nastolatek, który zaczyna oglądać materiały o treningu lub pielęgnacji, szybko otrzymuje kolejne filmy poświęcone “idealnym proporcjom twarzy”, ocenom atrakcyjności czy sposobom na zwiększenie własnej “wartości” na rynku randkowym. Trend przyciąga miliony osób — jedną z najbardziej rozpoznawalnych postaci jest 22-letni Kareem Shami, obserwowany przez około 1,5 miliona użytkowników TikToka.

Jak wygląda ideologia looksmaxxingu?

Looksmaxxing definiuje “idealny” wygląd poprzez bardzo konkretne parametry. Największy nacisk kładzie się na żuchwę, proporcje twarzy, sylwetkę i skórę. Do tego dochodzi pojęcie “oczu myśliwego” — zewnętrzne kąciki mają być subtelnie uniesione ku skroniom. Każdy detal może zostać zmierzony, oceniony i wpisany w punktową skalę, a potem porównany z innymi.

Socjeczność tworzy własnych idoli — należą do nich modele Sean O’Pry, Jordan Barrett i Francisco Lachowski, a także zmarły kulturysta i influencer Aziz Shavershian, znany w internecie jako Zyzz. Media społecznościowe dodatkowo wzmacniają ten przekaz, pokazując przede wszystkim najbardziej spektakularne metamorfozy i starannie wykreowane wizerunki. W efekcie młodzi użytkownicy mogą uwierzyć, że taki wygląd jest normą, a jego osiągnięcie zależy wyłącznie od wystarczającej determinacji.

Mewing i brak naukowych podstaw

Jednym z najbardziej popularnych elementów looksmaxxingu jest mewing — technika polegająca na układaniu języka na podniebieniu, która ma poprawiać linię żuchwy. Na TikToku stała się viralem, generując miliony wyświetleń i inspirując młodych mężczyzn do praktykowania tej techniki. Problem w tym, że Amerykańskie Stowarzyszenie Ortodontów uznaje dowody na jej skuteczność za bardzo słabe.

Dr Stuart Murray, dyrektor Programu Zaburzeń Odżywiania na Uniwersytecie Południowej Kalifornii, nie ma wątpliwości — większość porad rozpowszechnianych przez influencerów nie ma solidnych podstaw naukowych. Ogromna część treści publikowanych w mediach społecznościowych przedstawiana jest jako wiedza oparta na badaniach, ale często nie znajduje ona potwierdzenia w nauce. To stanowi poważny problem, ponieważ młodzi mężczyźni mogą podejmować decyzje zdrowotne na podstawie nieweryfikowanych informacji.

Granica między zdrowym stylem życia a obsesją

Granica między zdrową troską o wygląd a obsesją potrafi być zaskakująco cienka. Społeczności skupione wokół looksmaxxingu zachęcają do nieustannego oceniania własnego ciała. Z czasem wygląd zaczyna zajmować miejsce wszystkich innych kryteriów oceny własnej wartości. Dr Murray porównuje ten proces do mechanizmów znanych w zaburzeniach odżywiania — to nie tylko kwestia wyglądu, ale stałe porównywanie się, liczenie, ocenianie i stopniowe pogłębianie niezadowolenia z własnego ciała.

U mężczyzn obraz bywa mniej oczywisty niż u kobiet. Zamiast obsesji odchudzania pojawia się coś innego — presja nieustannego zwiększania masy mięśniowej. Na zewnątrz wygląda to jak dyscyplina: rygorystyczne diety, treningi bez końca, cykle masy i redukcji, czasem sterydy. Ale lekarze podkreślają, że to może być sygnał problemu psychicznego.

W tym kontekście coraz częściej mówi się o dysmorfii mięśniowej — zaburzeniu, w którym mimo wyraźnie umięśnionej sylwetki pojawia się stałe przekonanie o niedostatecznej masie. Osoby doświadczające tego zaburzenia mogą spędzać godziny na siłowni, obsesyjnie monitorować swoją dietę i cierpieć z powodu niezadowolenia z własnego ciała, mimo że są wyraźnie umięśnione.

Co to oznacza dla zdrowia młodych mężczyzn?

Looksmaxxing sprzedaje prostą obietnicę: lepszy wygląd równa się lepsze życie. W praktyce jednak często okazuje się to początkiem wyścigu, którego mety po prostu nie ma. Dr Stuart Murray ostrzega, że sprowadzanie człowieka do punktów, kątów twarzy i estetycznych rankingów podkopuje poczucie własnej wartości.

Nie oznacza to jednak, że cały looksmaxxing należy odrzucić. Ruch, higiena, pielęgnacja skóry czy zdrowa dieta mogą realnie działać na korzyść zdrowia i samopoczucia. Zagrożenie pojawia się wtedy, gdy wygląd zaczyna zastępować wszystko inne — gdy staje się jedyną miarą wartości. Młodzi mężczyźni potrzebują czegoś trwalszego niż internetowe normy urody, które zmieniają się wraz z algorytmami i trendami.

Kluczem jest znalezienie równowagi między dbaniem o swój wygląd a zachowaniem zdystansowania do obsesyjnych aspektów trendu. Zdrowa pielęgnacja, regularny trening i dobra dieta mogą być częścią zdrowego stylu życia — ale tylko jeśli nie zastępują one innych ważnych aspektów życia: relacji, edukacji, kariery i zdrowia psychicznego.